MOMGUILT

Over schuldgevoelens die je hebt als moeder

Voor dat ik kinderen kreeg voelde ik me niet vaak schuldig. Natuurlijk wilde ik soms iets meer tijd besteden aan mijn vriend, of had ik graag wat vaker met die ene vriendin afgesproken, maar écht schuldig voelde ik me maar zelden. Tot dat ik een kindje kreeg. En van de een op de andere dag alles veranderde.

Sinds de geboorte van Jens heb ik namelijk aan de lopende band last van schuldgevoel, heb ik last van ‘momguilt’. Het begon al in de kraamweek en sindsdien niet meer gestopt.

– Ik voelde me schuldig dat ik mijn kind ’s nachts op zijn eigen kamertje legde, want het was toch echt het beste om zeker de eerste tijd je kind bij je op de kamer te laten slapen. Maar ja, ik deed geen oog dicht met al die piepjes…

– Ik voelde me schuldig dat ik mijn vriend soms ’s nachts uit zijn bed liet gaan, want hij moest de volgende dag weer werken en ik zat “lekker” thuis. (En “vergat” dan dat ik overdag dan wel de hele dag voor die kleine moest zorgen).

– Ik voelde me schuldig dat ik na enige tijd stopte met de borstvoeding, want dat was toch echt het beste voor mijn kind. Ook al stopte ik omdat ik niet langer kon, op was en het enkel tot frustratie leidde, omdat meneer niet meer wilde aanhappen en ik de hele dag met stuwing liep…

– Ik voel me schuldig omdat ons huis niet meer zo netjes op orde is als voordat die kleine er was.

– Ik voel me schuldig omdat ik me soms irriteer aan mijn kind. (En stiekem soms in mijn hoofd even kortsluiting heb na het zoveelste huiltje of gekrijs…)

– Ik voel me schuldig omdat ik hem soms tv laat kijken, zodat ik even op mijn gemak de was kan vouwen.

– Ik voel me schuldig omdat ik hem niet iedere dag mee naar buiten neem, omdat ik er soms gewoon even de puf niet voor heb.

– Ik voel me schuldig omdat ik me soms een te strenge moeder voel. Of weer niet streng genoeg ben.

Maar bovenal voel ik me vaak schuldig over dat ik er niet genoeg ben voor Jens. Omdat ik te veel werk (met mijn 28 uur), te vaak op mijn telefoon zit, of gewoon met mijn gedachten ergens anders ben als hij mijn aandacht vraagt.

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Er zijn namelijk altijd wel genoeg redenen om me schuldig te voelen. Maar net als met perfectie (zie mijn vorige blog) ben ik er klaar mee. Klaar met het schuldgevoel.

Natuurlijk weet ik dat het schuldgevoel nooit écht over zal gaan. Maar ik besluit wel dat ik me er niet langer door wil laten leiden. Dus in plaats daarvan kies ik er voor om het schuldgevoel te omarmen. En tegen mezelf te zeggen dat het oké is met hoe het is. Tegen mezelf te zeggen dat ik geen robot ben, maar gewoon een mens. En net als ieder ander mens soms fouten maak. Maar bovenal dat ik gewoon mijn best doe, net als iedere andere moeder. En dat ik niet meer kan doen dan mijn best.

En, ook niet geheel onbelangrijk, het helpt mij om te weten dat mijn schuldgevoel ook iets heel moois is. Want het betekent namelijk dat ik geef om mijn gezin. Dus ergens hoop ik ook dat dat schuldgevoel nooit helemaal over gaat, want dat zou betekenen dat ik niets meer geef om mijn gezin. En dat is wel het laatste dat ik wil.

Liefs, Liza

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Over Liza

 

Ik ben Liza. Moeder, coach en prominent claimer van de eerste plek. Ik heb twee prachtige zoons (2018, 2020) en ben al sinds 2012 gelukkig met mijn vriend Menno.

Zo lang als ik het me kan herinneren had ik de droom om moeder te worden. En toen was ik 25 jaar en werd ik moeder. Maar, man… wat was dat anders dan ik ooit had gedacht. Ik bleek totaal niet voorbereid te zijn op het moederschap en kwam mezelf heel hard tegen. Ik kreeg een postnatale depressie en kon van de een op de andere dag helemaal niet meer voor mijn kind zorgen. Ik besloot het roer om te gooien en niet mijn zoon, maar mezelf (weer) op de eerste plek te gaan zetten. En met resultaat: ik kreeg mijn energie terug, werd liever voor mezelf, kreeg meer zelfvertrouwen en voelde me een stuk meer ontspannen. En dit alles maakte dat ik een vele leukere moeder werd.

Tijdens mijn herstel kwam ik er achter dat ik, in tegenstelling tot wat ik had gedacht, lang niet de enige moeder was die worstelde met het moederschap. Voor wie het moederschap anders was dan van tevoren gedacht. Want of je nu een roze, grijze, of gitzwarte wolk hebt meegemaakt, niemand is op het moederschap voorbereid. Iedereen ploetert, worstelt of zit er soms even doorheen.

Happy me Happy mama is ontstaan vanuit het verlangen om iets voor andere moeders te betekenen. Om te laten zien dat je er als moeder niet alleen voor staat. En om je te laten ervaren dat je juist door voor jezelf te kiezen veel meer kan gaan genieten van het moederschap. Want het is een bijzondere tijd, en de tijd vliegt. En zeg nou zelf: daar wil je toch zo veel mogelijk van kunnen genieten? 

Hi, ik ben Liza!

Ik ben Liza, moeder van twee en coach voor worstelende moeders. Mijn missie is om jou te laten genieten van het moederschap en alle andere mooie dingen in jouw leven. Ik help je op weg naar meer energie, zelfvertrouwen, rust in je hoofd en tijd voor jezelf.  Ik help jou om je steviger in je schoenen te laten staan en jezelf (weer) op de eerste plek te zetten. Ik geloof er namelijk in dat jij als moeder pas goed voor je gezin kan zorgen als je eerst goed voor jezelf zorgt.