DE NASLEEP VAN EEN POSTNATALE DEPRESSIE

En de herbelevingen aan de gedachten die ik had over mijn zoon…

Auw. Ik heb pijn. Niet fysiek, maar wel in mijn hart. Vele tranen heb ik al gehuild. En zullen mogelijk nog blijven komen.

Afgelopen maandag had ik een bijeenkomst van Centering Pregnancy. Ik had me voor de verandering eens een keer niet voorbereid en keek er vooral naar uit om bij te kletsen met mijn mede zwangeren in het groepje. Maar man, wat liep die bijeenkomst even anders dan gedacht…

Het onderwerp van de middag was iets waarvan ik wel wist dat het een keer aan bod zou komen, maar ik had er niet bij stilsgestaan dat het dus maandag besproken zou worden: de babyblues, postnatale depressie en postnatale psychose. En dat tweede onderwerp, dat kwam even veel heftiger binnen dan ik had verwacht. Eerst deed het me niet heel veel, maar later kwam de klap.

Er werd ons zwangeren gevraagd om een heel aantal kaartjes met symptomen onder te verdelen in de drie onderwerpen. Tot zover ging het wel. Totdat… tot daar ineens het kaartje kwam: gedachten om jezelf of je kind iets aan te doen.

Mijn keel werd droog. Mijn hartslag steeg door het plafond. En mijn tranen begonnen flink te prikken achter mijn ogen. Even kon ik ze nog bedwingen, maar toen ik even stil ging staan en me besefte waarom dit kaartje mij zo raakte begonnen de tranen te rollen. Toen ik vervolgens wilde vertellen wat mij nu emotioneel maakte belandde ik pas echt in een enorm tranendal en kon ik een paar minuten lang geen woord uitbrengen.

Er kwamen herinneringen naar boven. Vreselijke herinneringen. Herbelevingen. Herbelevingen aan gedachten die blijkbaar dieper waren weggestopt dan ik mezelf had beseft. Herinneringen aan gedachten dat ik Jens iets had willen aandoen. Dat ik hem in gedachten veelvuldig uit het raam heb gegooid. Een kussen op zijn hoofd heb geduwd. Hem liever kwijt was dan rijk. Wilde dat hij er niet meer was. En gedachten had dat ik daar voor zou zorgen.

Laat ik over één ding even heel duidelijk zijn: natuurlijk wilde ik dit niet écht. Ik wilde hem niet kwijt zijn. Ik wilde alleen dat het stopte. Dat ik even niet hoefde te zorgen. Want door mijn depressie, door mijn gitzwarte wolk, trok ik de zorg voor Jens niet meer. Ieder huiltje, ieder kuchje, ieder zuchtje was me te veel. En dus had ik deze gedachten. Ik was ziek.

Twee jaar lang ben ik nu vrij van deze gedachten. Halleluja. En inmiddels kan ik, gelukkig, enorm genieten van Jens. Maar toch waren daar maandag ineens weer die herinneringen, die herbelevingen. En dus brak mijn hart in duizend stukjes.

Juist omdat ik nu zo van Jens kan genieten. Juist omdat ik echt zo oprecht, zo intens veel van hem houd doet het me zo enorm veel pijn om er aan terug te denken. Voel ik me schuldig. En bovenal intens verdrietig. En breekt mijn hart wanneer ik er aan terug denk wat ik hem aan heb gedaan in mijn gedachten. En breekt mijn hart wanneer ik er ook maar één moment over nadenk hoe fout het had kunnen gaan. Hoe verschrikkelijk het had kunnen aflopen. En dat allemaal door die k*tziekte.

Nu ik zelf weer hoogzwanger ben (35 weken inmiddels) en de kraamperiode dichterbij komt merk ik dat de angst me af en toe ook weer bekruipt: wat als dit weer gaat gebeuren? Tegelijkertijd voel ik ook een enorm vertrouwen, want ik zal er alles aan doen om te voorkomen om herhaling te voorkomen. En dus ga ik, ruim 1.5 jaar na mijn laatste sessie, binnenkort weer naar de psycholoog. Weer voor een EMDR sessie. Om deze herbelevingen, deze vreselijke herinneringen, te verwerken. Ze enigszins te verwachten. Want weggaan zullen ze waarschijnlijk nooit. Maar hopelijk kan ik daardoor straks wel weer met meer vertrouwen de kraamperiode instappen. En heel misschien, hopelijk, (schrijft ze heel voorzichtig) zelfs kan genieten van deze tijd….

Liefs, Liza

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Over Liza

 

Ik ben Liza. Moeder, coach en prominent claimer van de eerste plek. Ik heb twee prachtige zoons (2018, 2020) en ben al sinds 2012 gelukkig met mijn vriend Menno.

Zo lang als ik het me kan herinneren had ik de droom om moeder te worden. En toen was ik 25 jaar en werd ik moeder. Maar, man… wat was dat anders dan ik ooit had gedacht. Ik bleek totaal niet voorbereid te zijn op het moederschap en kwam mezelf heel hard tegen. Ik kreeg een postnatale depressie en kon van de een op de andere dag helemaal niet meer voor mijn kind zorgen. Ik besloot het roer om te gooien en niet mijn zoon, maar mezelf (weer) op de eerste plek te gaan zetten. En met resultaat: ik kreeg mijn energie terug, werd liever voor mezelf, kreeg meer zelfvertrouwen en voelde me een stuk meer ontspannen. En dit alles maakte dat ik een vele leukere moeder werd.

Tijdens mijn herstel kwam ik er achter dat ik, in tegenstelling tot wat ik had gedacht, lang niet de enige moeder was die worstelde met het moederschap. Voor wie het moederschap anders was dan van tevoren gedacht. Want of je nu een roze, grijze, of gitzwarte wolk hebt meegemaakt, niemand is op het moederschap voorbereid. Iedereen ploetert, worstelt of zit er soms even doorheen.

Happy me Happy mama is ontstaan vanuit het verlangen om iets voor andere moeders te betekenen. Om te laten zien dat je er als moeder niet alleen voor staat. En om je te laten ervaren dat je juist door voor jezelf te kiezen veel meer kan gaan genieten van het moederschap. Want het is een bijzondere tijd, en de tijd vliegt. En zeg nou zelf: daar wil je toch zo veel mogelijk van kunnen genieten? 

Hi, ik ben Liza!

Ik ben Liza, moeder van twee en coach voor worstelende moeders. Mijn missie is om jou te laten genieten van het moederschap en alle andere mooie dingen in jouw leven. Ik help je op weg naar meer energie, zelfvertrouwen, rust in je hoofd en tijd voor jezelf.  Ik help jou om je steviger in je schoenen te laten staan en jezelf (weer) op de eerste plek te zetten. Ik geloof er namelijk in dat jij als moeder pas goed voor je gezin kan zorgen als je eerst goed voor jezelf zorgt.